Als je de jaarstukken leest, zie je een stad die groeit en investeert. Maar tegelijkertijd horen wij in de wijken ook andere verhalen. Verhalen van inwoners die vastlopen in systemen, zich zorgen maken over verkeersveiligheid of het gevoel hebben dat beleid nog te weinig voelbaar is in hun dagelijks leven. Werelden die steeds verder uit elkaar komen te liggen. Voor ONS Tilburg draaien de jaarstukken niet alleen om de beste cijfers, maar vooral om de vraag: merkt een inwoner het ook echt?
Neem verkeersveiligheid. Het duurt al heel lang voordat snelheid op de Ringbaan Zuid naar beneden gaat. Een discussie die is aangeslingerd door Wendy, de moeder van Jayden die vijf jaar geleden is overleden aan de Ringbaan Zuid. Het gaat niet alleen maar over de verkeersmaatregel zelf, maar over een gevoel van veiligheid en betrouwbaarheid van bestuur. Datzelfde geldt voor de ontwikkeling van de Ringbaan West. Daar zien we hoe belangrijk het is om samen mét inwoners op te trekken in plaats van plannen over mensen heen te leggen, want uiteindelijk kennen bewoners hun straat vaak beter dan wij deze raadzaal.
Ook op sociaal vlak blijven er zorgen. Bij de WMO zien we overschotten, terwijl inwoners en zorgaanbieders juist aangeven dat passende ondersteuning soms moeilijk bereikbaar is. Dan moeten we niet alleen naar de cijfers kijken, maar juist naar de ervaringen achter die cijfers.
Daarnaast blijft laaggeletterdheid een enorme uitdaging in onze stad. Inmiddels heeft 31% van de Tilburgers tussen de 17 en 75 jaar moeite met basisvaardigheden zoals taal en rekenen. We verwachten dat het college hier een prioriteit van gaat maken. Net zoals de VSV en leerlingenvervoer. Laten we zorgen dat onze kinderen alle kansen krijgen.
Voor ONS Tilburg begint inclusie bij de vraag: kan iedereen daadwerkelijk meedoen? Dus ook vrouwen die zich veilig willen voelen. Mensen met een beperking die zonder drempels door de stad willen bewegen. Jongeren die kansen verdienen. En inwoners die zich herkennen in hun eigen stad, ongeacht achtergrond of situatie.
Daarom zijn kunst en cultuur ook zo belangrijk. Niet als luxe, maar als plekken waar mensen elkaar ontmoeten, verhalen delen en zich verbonden voelen met Tilburg. Over een paar maanden spreken we over een nieuw bestuursakkoord. Dan hopen wij dat we niet alleen méér ambities opschrijven, maar vooral keuzes maken die inwoners ook echt gaan merken in hun wijk, op straat en in hun dagelijks leven.
Daarom drie vragen aan het college:
- Vindt het college dat de huidige aanpak binnen de WMO voldoende werkt voor inwoners, nu er enerzijds miljoenen overblijven maar anderzijds inwoners en aanbieders nog steeds knelpunten ervaren in ondersteuning en toegankelijkheid?
- Hoe gaat het college inwoners structureel betrekken bij grote verkeersontwikkelingen zoals de Ringbaan West en de veranderingen op de Ringbaan Zuid?
- Is het college bereid om in het nieuwe bestuursakkoord scherpere en concretere ambities op te nemen rondom laaggeletterdheid, cultuursensitieve zorg en betaalbaar wonen, zodat inwoners die verbetering ook daadwerkelijk gaan merken?
Een stad groeit pas echt als inwoners het gevoel hebben dat ze erbij horen, veilig zijn en mee kunnen doen. En dat moet uiteindelijk de maatstaf zijn voor ons beleid.