Menu Sluiten

Buitengewoon: Inge van Zon en Ilse Haneveer van Social Kids

Een plek waar alle kinderen uit Tilburg kunnen ontspannen en zichzelf kunnen zijn; dat is de missie van Social Kids Tilburg. Medeoprichters Inge van Zon en Ilse Haneveer zijn beiden moeder van kinderen die moeilijk pasten in andere groepen en autisme hebben. Daarom besloot Christiaan, de partner van Ilse, zelf activiteiten te organiseren waarbij elk kind welkom is. “Wij weten als geen ander hoe het is voor ouders als hun kind niet in diens talenten wordt erkend.”

Interview: Linda Oerlemans, foto: Dennis van Roozendaal

Inge en Ilse ontvangen ons bij Kinderboerderij ‘t Valleike. Het is hard gegaan in de afgelopen vier jaar, zo leggen ze uit. Waar de eerste activiteiten alleen voor hun eigen kinderen georganiseerd werden, is de stichting nu uitgegroeid naar een groep van zo’n zeventig kinderen, verdeeld over twee groepen. “Het is leuk om te zien als iets wat je bedenkt zo goed aanslaat.”

Ze wilden een ontspannen omgeving creëren voor kinderen die hulp nodig hebben bij het leggen van contacten. Het gaat veel om kinderen die autisme hebben; dat is nou net het specialisme van de stichting. En, zoals gezegd, die is flink gegroeid de laatste jaren. “Dat komt gewoon door mond-tot-mondreclame, hoor. We hebben er geen moeite voor hoeven doen.”

Kennis delen met vrijwilligers, onderwijs en zorg

Nog een belangrijk punt om de stichting tot een succes te maken? “Iedereen die bij ons als vrijwilliger aan het werk gaat, laten we het Autisme Belevingscircuit volgen. Zo ervaar je zelf hoe het is om autisme te hebben.” Social Kids is daarnaast bezig om samenwerkingen aan te gaan met onderwijs en zorgpartijen. Door de kennis met hen te delen, krijgen ze een beter beeld van hoe autisme in zijn werk gaat. “Ze weten dat ze bij ons kunnen aankloppen als een kind een plek nodig heeft. We willen er samen voor zorgen dat we niet continu brandjes blussen, maar kinderen op de juiste plek krijgen. Dan kunnen ze later hopelijk beter hun eigen weg vinden.”

Professionaliseren

Vanaf vorig jaar heeft de stichting een zogenaamde impactgerichte subsidie ontvangen. Door ‘subsidies met impact’ te verschaffen binnen het sociaal domein, wil de gemeente Tilburg zoveel mogelijk resultaat bereiken. Dat gaat dus écht om maatschappelijke impact.

Inge en Ilse hebben hun baan opgezegd en richten zich nu fulltime op het ontwikkelen van Social Kids. “We liepen eerst erg tegen onze eigen grenzen aan, omdat we onvoldoende tijd hadden. Nu kunnen we gaan professionaliseren.” Het doel is om op termijn in de hele stad activiteiten te organiseren, te beginnen met het Wandelbos, waar de stichting binnenkort ook actief wordt.

Social Kids gaat verder dan alleen activiteiten organiseren. Zo runnen Inge en Ilse een oudersteunpunt waar gelijkgestemde ouders van en met elkaar kunnen leren. Ze organiseren uitjes voor kinderen en gezellige avonden voor de families, allemaal zo laagdrempelig mogelijk. Een hoop werk, maar ze doen het met liefde. “We werken niet met doelen op papier, maar we merken dat kinderen zich echt ontwikkelen bij ons. We laten ze ontspannen. Als ze dat niet kunnen, zullen ze ook niet leren.” Maar, zo benadrukken ze wel, Social Kids wordt gerund als vrijwilligersorganisatie, niet als zorgpartij. “Dat willen we ook graag zo houden. We werken niet omdat we moeten, maar vanuit motivatie.”

Begeleiding vanuit de gemeente

Inge en Ilse zitten boordevol ideeën, maar beseffen ook dat de basis eerst op orde moet zijn. “Het is voor ons ook een mooi en leerzaam proces geweest. We zouden wel graag zien dat de gemeente naast ons komt staan. Nu hebben we wel een subsidie, maar nauwelijks begeleiding over hoe we het moeten gebruiken. We kunnen wel hulp gebruiken om het geld op de juiste manier in te zetten.”

Er is nog genoeg te doen, maar Social Kids timmert hard aan de weg. Van activiteiten voor hun ‘eigen’ kinderen naar zo’n zeventig aangesloten kinderen en nu uitbreidingsplannen voor de stichting: voor Inge en Ilse zit het werk er nog niet op.  “We willen impact blijven maken voor zoveel mogelijk kinderen en hun ouders. Wie weet ooit zelfs wel buiten onze gemeente.”